نكاتي كه در بهداشت گوش بايد رعايت شود، به اين شرح است:
-از شنيدن صداهاي بلند خودداري شود.
-هميشه گوشها را پاكيزه و تميز نگاه داشت.
-عوارضي چون ترشح از گوش – خارش – درد – وزوز گوش همچنين سرگيجه، بي هوشي، بي خوابي ممكن است علائمي از بيماري گوش باشند، لذا بايد فوراً به پزشك مراجعه كرد.
-از وارد كردن جسم نوك تيز به گوش پرهيز شود چنانچه يك جسم خارجي در گوش فرو رفت لازم است توسط پزشك خارج شود.
_بدون تجويز پزشك از به كار بردن دارو و ريختن قطره هاي مختلف در گوش پرهيز شود.
به منظور پيشگيري از اختلالات شنوايي، علاوه بر درمان زودرس بيماريهاي عفوني گوش لازم است حداقل سالي دو بار كودكان توسط پزشك و يا افراد ذي صلاح ديگر نظير مراقبان سلامت، مورد سنجش شنوايي قرار گيرند تا در صورت بروز اختلالات، عارضه مشخص شود چرا كه اختلال در شنوايي فرد مانع بزرگي براي رشد استعداد، يادگيري، پيشرفت تحصيلي، نحوه ارتباط با دوستان و جامعه به وجود مي آورد.
نشانه ها و علائمي وجود دارد كه معلم يا مراقبت سلامت با مشاهدۀ آنها بايد نسبت به توانايي شنيدن دانش آموز شك كند و كودك را براي سنجش شنوايي به افراد متخصص معرفي نمايد.
اين نشانه ها و علائم عبارتند از:
-هنگامي كه دانش آموز براي بهتر شنيدن دست خود را پشت گوشش مي گذارد و لالۀ آن را به جلو خم مي كند.
-هنگامي كه دانش آموز، يك طرف سرش را به سمت شخص صحبت كننده بر مي گرداند تا از گوش خود براي شنيدن كمك بگيرد.
-دانش آموز هنگام پاسخ دادن به گفته هاي شفاهي معلم، رفتاري غيرعادي بروز مي دهد.
-به شركت در فعاليتهاي كلاس علاقه ندارد، زيرا او از درس چيزي نمي شنود و در نتيجه نمي فهمد و در پاسخگويي و شركت در فعاليتهاي كلاس اعتماد به نفس و علاقه ندارد.
-نظم كلاس را رعايت نمي كند، زيرا صحبتهاي معلم را درست نمي شنود. بنابراين كوشش مي كند، با انجام كارهاي ديگر وقتش را بگذراند.
-در تكلّم كندي دارد يعني دانش آموز لغات و عباراتي به كار مي برد كه ويژه كودكان كوچكتر از اوست.
با مشاهده اين علائم، معلم بايد مسئله شنيداري دانش آموز را بررسي كند همچنين هر معلمي مي تواند با دانش آموزي كه به اين لحاظ مشكوك به نظر مي رسد به تنهايي صحبت كند.
يكي از روشهاي آزمايش شنيدن اين است كه معلم با دانش آموز از فاصلۀ 6 متري شروع به صحبت كند و از او بخواهد كه آنچه را مي فهمد، بيان نمايد يا انجام دهد. براي اطمينان بيشتر مي توان از دانش آموز خواست كه پشت به معلم كند و به حرفهاي او گوش دهد. اگر دانش آموز در برابر صحبتهاي معلم گيج بود، بايد او را براي آزمايشهاي دقيقتر، به متخصص معرفي كرد.
چنانكه ملاحظه مي كنيد چه بسا دقت، توجه و علاقۀ معلم نسبت به شناسايي و تشخيص مشكلات دانش آموزان، يعني كساني كه دست كم اشكالات قابل اصلاحي دارند، از خطر ترك تحصيل يا اخراج شدن از مدرسه، نجات دهد، بايد در نظر داشت دانش آموزاني كه اشكال آنان با سمعك، عينك يا رسيدگي كلاس خصوصي جبران مي شود، استثنايي نيستند، ولي اگر به مشكلات آنان توجه نشود چه بسا در زمرۀ دانش آموزان استثنايي قرار گيرند.
معلم خوب، كسي است كه با مشاهدۀ دانش آموزي كه داراي رفتار نامناسب يا عقب افتادگي درسي است، فوراً علت را به حساب بد بودن يا تنبل بودن او نگذارد. بلكه با علاقه مندي در پي يافتن مشكل اصلي وي برآيد و در اين راه از حداكثر امكاناتي كه در اختيار اوست، استفاده كند.