راه سرايت: انتقال بيماري به وسيلۀ تماس مستقيم با قطرات و ترشحات بيني و گلوي افراد مبتلا و در بيشتر مواقع حاملان ميكرب صورت مي گيرد. معمولاً انتقال ميكرب فقط باعث ايجاد التهاب بيني – حلقي حادو يا عفونت خفيف مخاطي مي شود و حمله ميكرب به طوري كه كافي براي ايجاد مننژيت مشخص شود، نسبتاً نادر است. انتقال بيماري به وسيلۀ تماس غيرمستقيم به دليل آن كه ميكربهاي ايجاد كننده بيماري به تغييرات حرارت و خشكي نسبتاً حساسند، بعيد به نظر مي رسد.

 دورۀ كمون: از 2 تا 10 روز متغير و در بيشتر موارد سه تا چهار روز است.

علائم باليني: علائم معمولاً به صورت حاد بروز مي كند. بيمار تب دارد، سردرد شديد، تهوع و استفراغ جهنده، ملاز بر آمده (در بچه ها)، سفتي عضلات گردن، خواب آلودگي و تشنج كه ممكن است منجر به اغما و در نهايت مرگ بشود. در اغلب موارد جوشهاي پوستي (لكه هاي صورتي رنگ كه به صورت آبدانه در مي آيند) نيز وجود دارد.

دورۀ واگيري: تا وقتي كه ميكرب در ترشحات گلو و بيني بيماران و حاملين وجود دارد، خطر سرايت بيماري به ديگران وجود دارد و معمولاً جداسازي بيمار تا 24 ساعت بعد از شروع درمان ضروري است.

پيشگيري: جداسازي فرد بيمار و درمان كامل او.

_گندزدايي ترشحات بيني و گلوي بيماران و اشيائي كه به آنها آلوده شده اند.

_پيشگيري دارويي براي كليۀ كساني كه در تماس نزديك با بيمار بوده اند مثل كساني كه با بيمار در يك اطاق زندگي مي كنند.

_واكسن اين بيماري بر عليه يك نوع از ميكروبهاي ايجاد كننده بيماري مي باشد (منگوكوك) كه تزريق اين _واكسن حدود سه تا ده سال مصونيت مي دهد و بيشتر براي افرادي كه با تجمع زياد زندگي مي كنند نظير سربازخانه ها و زندانها استفاده مي شود.

_آموزش رعايت بهداشت فردي و لزوم كاهش تماس مستقيم و يا تماس با قطره هاي آب دهان.